{"id":3647,"date":"2020-03-25T11:52:50","date_gmt":"2020-03-25T10:52:50","guid":{"rendered":"https:\/\/www.mmc.nl\/oncologie\/?post_type=experience&p=3647"},"modified":"2020-04-16T15:08:06","modified_gmt":"2020-04-16T13:08:06","slug":"ik-sta-gelukkig-weer-midden-in-het-leven","status":"publish","type":"experience","link":"https:\/\/www.mmc.nl\/oncologie\/ervaringen\/ik-sta-gelukkig-weer-midden-in-het-leven","title":{"rendered":"‘Ik sta gelukkig weer midden in het leven’"},"content":{"rendered":"
Het zou huidirritatie of een tekenbeet zijn. Geen enkel moment denkt Marlies Brusselers (58) uit Valkenswaard dat het vlekje op haar borst borstkanker is. \u201cToen ik de diagnose kreeg, verdween de vloer onder mijn voeten vandaan. Gelukkig sta ik inmiddels weer midden in het leven.\u201d<\/strong><\/p>\n \u201cOp weg naar huis zie ik de kilometerpaaltjes voorbij schieten. Naast me in de auto zit mijn dochter. Bij ieder paaltje denk ik: bij de volgende vertel ik haar dat ik borstkanker heb. Weer schiet het volgende paaltje voorbij. Dan hak ik de knoop door en vertel haar over mijn ziekenhuisbezoek. Er volgt enorm veel verdriet. Afschuwelijk gewoon.\u201d Marlies schetst een beeld van de dag waarop ze de diagnose borstkanker kreeg. \u201cMijn man wist het als eerste. Daarna heb ik het mijn moeder, zoon en dochter los van elkaar in de auto verteld. Een veilige, kleine omgeving. Ik vond dat prettig.\u201d<\/p>\n Enkele maanden daarvoor ontdekt Marlies een vlekje op haar borst. \u201cIk dacht toen nog dat het kwam van een nieuwe BH, die irriteerde. Omdat de vlek steeds groter werd, ben ik uiteindelijk toch naar de huisarts gegaan.\u201d Na een zalf voor huidirritatie en opnieuw een afspraak bij de huisarts wordt ze verwezen naar de dermatoloog. \u201cIk zie het al, een tekenbeet, zei hij. Ik wandel iedere dag met de hond in het bos, dus dat klonk heel logisch.\u201d Een biopt<\/a> bevestigde echter niet dat het om een tekenbeet ging. \u201cOmdat de dermatoloog alles wilde elimineren, stuurde hij me voor de zekerheid naar het Borstcentrum<\/a> van M\u00e1xima MC. Ik zat alleen en vrij ontspannen in de wachtkamer. Wat afschuwelijk als je daarheen moet en weet dat je kanker hebt, dacht ik nog.\u201d<\/p>\n Als na lichamelijk onderzoek de chirurg zegt \u2018houd maar rekening met het ergste\u2019 zakt de vloer onder Marlies\u2019 voeten vandaan. Ze blijkt een agressieve vorm van borstkanker te hebben, waarbij haar lymfeklieren besmet zijn. \u201cIk sta weer midden in het leven, maar ik word er alsnog een beetje emotioneel van\u201d, zegt ze, waarna ze opstaat en een fotoboekje pakt. \u201cMijn kinderen moeten me blijven herinneren, dacht ik destijds. Ik wilde niet gewoon weg zijn. Nog diezelfde week heb ik foto\u2019s van ons gezin laten maken.\u201d<\/p>\n In het Borstcentrum krijgt Marlies verpleegkundig specialist<\/a> Angelique Brands toegewezen als vaste aanspreekpunt. \u201cEen geweldig constructieve gesprekspartner. V\u00f3\u00f3r mijn eerste gesprek met haar had ik dagen besteed aan het inwinnen van informatie over allerlei behandelingen. Angelique stond open voor deze informatie en ging er serieus op in. Overigens werkten alle zorgverleners ontzettend goed met me mee. Zo zie je maar: als er echt wat aan de hand is, gaan alle deuren open.\u201d Samen met oncoloog Wouter Dercksen<\/a> stelt ze een behandelplan op: chemotherapie<\/a> om de tumor te laten slinken, een borstamputatie, bestraling<\/a> en immunotherapie<\/a>. \u201cIk heb me nauwelijks ziek gevoeld en ben altijd door blijven werken. Dat heeft me enorm veel kracht gegeven.\u201d<\/p>\nTekenbeet<\/strong><\/h2>\n
Foto\u2019s<\/strong><\/h2>\n
Behandelplan<\/strong><\/h2>\n
Dilemma<\/strong><\/h2>\n