‘Ik wilde wachten op de operatierobot’

Op dezelfde dag dat Jo Noten hoort dat hij prostaatkanker heeft, besluit hij zijn prostaat operatief te laten verwijderen. Bijzonder is dat hij daarvoor enkele maanden wilde wachten. “Zodat ik geopereerd kon worden met de operatierobot, die Máxima MC nu heeft.”

Volgens Jo staat hij bij enkele medewerkers van Máxima MC bekend als ‘de man die wachtte op de robot’. “Toen ik wakker werd na de operatie is me dat verteld. Het is ook een uitzonderlijke keuze, maar ik wilde het toch graag. Bovendien zagen mijn uroloog en ik geen obstakels om op de komst van de robot te wachten. Ik heb zelf veel met CNC-gestuurde machines gewerkt. Die techniek is vergelijkbaar met de robotoperatietechniek, hoewel die laatste veel verfijnder is. Ik heb er veel vertrouwen en interesse in.”

Per toeval

Jo’s prostaatkanker wordt per toeval ontdekt. “Ik was al wekenlang verkouden. Mijn vrouw en kinderen drongen aan om naar de huisarts te gaan. Daar kwam ik echter nooit.” Omdat de klachten aanhouden, besluit Jo toch de stap naar de huisarts te maken. “Er werd bloedonderzoek gedaan en een longfoto gemaakt. Omdat mijn PSA-waarde nog nooit gecheckt was, vroeg ik of dat ook meteen gedaan kon worden. Die bleek 5,6 te zijn. Voor een man van zeventig niet heel hoog, maar omdat mijn PSA-waarde nog niet eerder gecontroleerd was, had de huisarts geen vergelijkingsmateriaal. Voor de zekerheid verwees hij me daarom naar Máxima MC.”

Voetbalveld

Uit een biopsie in het ziekenhuis blijkt dat Jo prostaatkanker heeft. “Dat viel me koud op mijn dak. Ik moest al vrij snel denken aan mijn kleinkinderen. Ik ben een fanatiek supporter tijdens hun voetbaltrainingen en -wedstrijden. Als ik een keer niet kom, bellen ze op om te vragen waar ik was. Een bekende van mij – ook een voetballiefhebber – is onlangs overleden aan kanker. Zijn kleinkinderen zien hun opa nooit meer langs het veld staan. Die gedachtes spoken toch door je hoofd.”

Keuze behandeling

Al snel wordt Jo vrij praktisch. “Ik denk oplossingsgericht. Met mijn vrouw praatte ik veel over de keuze voor de behandeling: bestraling of een operatie. Omdat ik mezelf nog jong en fit voel en geen andere gezondheidsklachten heb, wilde ik het goed en grondig aanpakken. Nog op de dag van de diagnose koos ik voor de prostaatoperatie. Dat is voor mijn gemoedstoestand ook fijner: zo weet ik zeker dat alle kanker uit mijn lijf is.”

Herstel

Jo herstelt spoedig. Hij heeft weinig pijn en zijn wondjes genezen goed. “Ze zijn nu nog nauwelijks zichtbaar.” Net als iedere prostaatkankerpatiënt krijgt Jo na de operatie te maken met incontinentie. “De continentieverpleegkundige legde uit dat het even kon duren voordat dit verdwenen was. Vervelend, dacht ik. Maar het alternatief – geen operatie en wél prostaatkanker hebben – is duizend keer erger.” Zijn incontinentie verdwijnt uitzonderlijk snel. Veertien dagen na het verwijderen van de katheter, die hij tijdens de operatie kreeg, is hij ‘droog’.

Tegenslag

Jo krijgt tijdens zijn herstel met één tegenslag te maken: griep, in combinatie met een blaasontsteking. “Van de antibiotica die ik kreeg, werd ik ontzettend ziek. Mijn energielevel was nul. Ik miste voor het eerst in negen jaar de thuiswedstrijden van mijn kleinzonen.” Nu, vier maanden na de operatie, schat hij zijn energielevel op 70 procent ten opzichte van vóór de operatie. “Ik heb weer zin om activiteiten te ondernemen, zoals mijn vrijwilligerswerk.”

Erover praten

In zijn omgeving merkt Jo dat er weinig over prostaatkanker wordt gepraat. “En dat vind ik jammer. Door erover te praten, kun je anderen aan het denken zetten. Tegen mijn broers en zoon heb ik gezegd: laat je onderzoeken. Er bleek bij hen gelukkig niets aan de hand.” Jo kijkt terug op een intensieve periode. “Met kanker geconfronteerd worden is vreselijk, maar mijn ervaringen in Máxima MC waren positief. Van het verplegend personeel tot mijn uroloog: ze zijn allen zeer begaan. Met uroloog De Laet klikte het heel goed. Hij is down-to-earth. Er was zelfs ruimte voor wat grappen.”