Dit keer h\u00e9t moment van: Jeannina, sinds 2003 werkzaam als Dialyseverpleegkundige bij M\u00e1xima MC.<\/p>\n
\u201cEen tijd lang heb ik voor een jongere pati\u00ebnt, met een geestelijke beperking, mogen zorgen. Drie keer in de week kwam ze naar onze dialyse afdeling. Al direct had ik een klik met haar. Ze was in haar doen en laten nog een kind. Als ze mij aan zag komen lopen begon ze altijd te lachen. Ik zie er misschien ook wat opvallend uit: vlechtjes, kralen of een kleurtje in mijn haar. Dat vond ze altijd heel erg leuk. Tijdens een van haar behandelingen heb ik ook vlechtjes in haar haren gemaakt. Dat vond ze geweldig! Als ze een dagje weg ging, georganiseerd door de Nierstichting, ging ik regelmatig mee. Dan vond ze het maar wat fijn als ik degene was die haar rolstoel duwde. Met de tijd ontstond zo een hechte band. Op een bepaald moment heeft ze de keuze gemaakt om te stoppen met de dialyse behandelingen. Voor mij een aangrijpend moment. Je neemt dan afscheid en kunt niet meer zeggen: \u2018tot de volgende keer!\u2019. Dat moment was heftig en mooi tegelijk. Je bent als verpleegkundige professioneel betrokken en tegelijkertijd ben je ook een mens met emoties. Het enige wat je dan kunt zeggen is: \u2018ik ben blij dat ik je heb leren kennen, dat ik voor je heb mogen zorgen en ik ga je missen.\u2019<\/p>\n