‘Zwemmen hielp me de ziekte beter te doorstaan’
Al 43 jaar zwemt Rina Horstman-Van Gameren (73) minstens twee keer per week. Ook als ze behandelingen ondergaat voor de tumor in haar lever. Ze is ervan overtuigd dat het bewegen haar heeft geholpen de ziekte beter te doorstaan. “Ik stond versteld van mezelf hoe snel ik na de leveroperatie al uit bed kon komen.”
Eind 2016 blijkt uit het bevolkingsonderzoek dat Rina darmkanker heeft. In het ziekenhuis van Uden wordt er aanvullend onderzoek gedaan. Als daaruit naar voren komt dat de kanker is uitgezaaid naar twee plaatsen in de lever, verwijst de arts haar door naar Máxima MC (MMC); het centrum voor leverchirurgie in Zuidoost-Nederland. Binnen MMC bevindt zich de kennis en ervaring om leveraandoeningen optimaal te kunnen behandelen. “Ik was heel zenuwachtig voor mijn eerste afspraak, maar dokter Leclercq stelde me meteen op mijn gemak. Mede door hem had ik het gevoel dat er een knop omging. Het is ongelofelijk hoeveel kracht ik kreeg en het gevoel had te willen vechten. Ik stopte daarom meteen met roken.”
Zwemmen tijdens chemotherapie
“Vanaf dat moment is het een lange weg”, blikt Rina terug. Eerst volgt een kijkoperatie, waarbij de tumor in haar darm wordt weggehaald en een eerste deel van de lever wordt verwijderd. Daarna wordt gestart met chemotherapie. “De eerste week was ik heel moe, maar in de tweede week kon ik weer twee keer per week gaan zwemmen. Ze waren daar verbaasd dat ik ondanks de chemokuur naar het zwembad kwam. Maar ik kreeg er juist energie van: ik ging moe het zwembad in en kwam er met een kick weer uit. Ik denk dan ook dat het zwemmen me heeft geholpen om de ziekte beter te doorstaan.”
Leveroperatie
Na de vierde chemokuur vindt de tweede, veel complexere operatie plaats aan haar lever. “Door de open buikoperatie was het wel een zwaardere ingreep dan de eerste operatie. Ik stond dan ook versteld van mezelf hoe snel ik na deze operatie al uit bed kon komen. Ook lukte het binnen korte tijd om te wandelen en de trap op te lopen. Ondanks de zwaardere operatie kon ik dit keer bijna net zo snel naar huis. Diezelfde dag stond ik ’s avonds al te koken. Ik was daarna wel moe, maar luisterde goed naar mijn lichaam en nam rust.”
Dankbaar
Rina komt nog regelmatig in het ziekenhuis voor controles. Afgelopen jaar heeft ze de dag voor kerst een echo. Voor extra controle wordt besloten om direct na kerst een MRI-scan te laten maken. “Door de spanning heb ik geen fijne kerst gehad en ik moest nog tot 2 januari op de uitslag wachten. Op oudjaarsdag belde de chirurg echter al: hij wilde alvast laten weten dat alles goed was, zodat ik een fijnere jaarwisseling zou hebben dan de kerstdagen voor me waren geweest. Daar ben ik hem heel dankbaar voor.”