Diverticulitis
Divertikels zijn kleine uitstulpingen van de darmwand in de buikholte. Ze ontstaan op zwakke plekken in de darmwand die onder verhoogde druk naar buiten uitstulpen. Divertikels zijn onschuldig en worden nooit kwaadaardig. Ze ontstaan vooral in het laatste deel van de dikke darm.
Divertikels ontstaan meestal bij mensen ouder dan 50 jaar. Verreweg de meeste divertikels zitten in de dikke darm. Soms komen ze ook voor in de slokdarm of de dunne darm.
Patiëntenfolders
Meer weten over diverticulitis
Divertikels ontstaan waarschijnlijk op zwakke plekken in de darmwand die onder verhoogde druk uitstulpen. Vezelarme voeding speelt mogelijk een rol.
Voeding
Een vezelarme voeding veroorzaakt waarschijnlijk obstipatie en indirect ook divertikels. Vezels zijn het onverteerbare deel van vruchten, groenten en graanproducten. Sommige vezels lossen op in water en vormen een zachte, geleiachtige substantie in de darmen. Andere vezels komen vrijwel niet-veranderd in de ontlasting terecht. Beide soorten zorgen voor zachte ontlasting en bevorderen de stoelgang. Bij obstipatie moeten de spieren hard werken om de darminhoud uit te persen. Dit veroorzaakt verhoogde druk in de dikke darm.
Ontlasting
Divertikels kunnen ontsteken als ontlasting achterblijft in de uitstulping en de uitstulping afgesloten raakt. Bacteriën vermenigvuldigen zich dan snel. De kans op achterblijvende ontlasting is het grootst als de ontlasting hard en droog is. Bij zachte ontlasting blijft dit vrijwel nooit gebeuren.Het meest voorkomende symptoom is buikpijn, veelal links onder in de buik. Daarnaast kunnen deze klachten optreden:
koorts en rillingen
misselijkheid en braken
obstipatie en buikkrampen
In ernstige gevallen zijn ook diarree en bloedingen in de endeldarm mogelijk.
Divertikels worden vaak per toeval ontdekt. Heeft u ernstige klachten die kunnen wijzen op diverticulitis, dan verwijst uw huisarts u door naar een maag-, darm- en leverarts voor verder onderzoek. De diagnose wordt doorgaans gesteld met een van deze onderzoeken:
Echografie van de onderbuik: een echografie gebruikt geluidsgolven om de wand van de dikke darm in beeld te brengen. De arts beoordeelt zo de ernst van de ontsteking. Bij ernstig ontstoken divertikels volgt soms ook een CT-scan.
CT-scan: een CT-scan maakt röntgenbeelden van de buik. De arts gebruikt deze bij acute, ernstige ontsteking. Hierbij kan soms ook een abces ontstaan: een holte gevuld met pus. De CT-scan laat ook zien of er een gaatje in de darmwand is (perforatie).
Coloscopie en sigmoïdoscopie: de arts bekijkt de binnenkant van de dikke darm met een endoscoop, een dunne flexibele slang via de anus. Dit onderzoek wordt meestal gedaan bij aanhoudende klachten of om andere darmaandoeningen uit te sluiten.
Divertikels zelf hoeven niet behandeld te worden. Wel is het belangrijk dat uw ontlasting soepel blijft, zodat er minder kans is op nieuwe ontstekingen. De behandeling van diverticulitis bestaat uit een dieet en soms medicijnen. In ernstige gevallen is een ziekenhuisopname of operatie nodig.
Voeding
Heeft u ontstoken divertikels, dan kunt u in principe normaal blijven eten. Bij ernstige ontsteking adviseert de specialist soms een vloeibaar dieet, zodat de darm tot rust kan komen. Na enkele dagen stappen we over naar licht verteerbare voeding.
Medicijnen
Bij hevige ontsteking en koorts schrijft de arts soms een antibioticum voor. Daarnaast krijgt u vaak een middel om de ontlasting zachter te maken en pijnstillers voor buikpijn en krampen.
Opname in het ziekenhuis
Bij ernstige klachten of dreigende complicaties is een ziekenhuisopname soms nodig. U houdt bedrust en krijgt via een infuus een antibioticum en indien nodig voeding. Zodra de ontsteking rustiger wordt, bouwt u de voeding langzaam weer op.
Operatie
Soms leidt diverticulitis tot ernstige complicaties zoals een perforatie of buikvliesontsteking. In dat geval is een operatie noodzakelijk waarbij de chirurg een stuk van de dikke darm verwijdert.